ज्ञान सुधा (भाग-39)
तेजवंत गुणशील जे, काया नहिं परिमान।
गुण अनुरूपहिं पूज्य सब, देत सदा सुख त्रान।।
दानशीलता प्रियबचन, शूरवीर विद्वान।
यत्न किये नहिं मिलै बरु, जन्मजात गुण जान।।
हस्त रूप स्थूल तनु, बस कर अंकुश खर्ब।
लघु दीपक कर ज्योति घन, तिमिर नष्ट कर सर्ब।।
देखत लघु दिनकर लगै, प्रकटत तम चहुं नाश।
कुम्भज सोखि जलधि गयो, मन्त्र सर्व सुर वास।।
खल स्वभाव निज तजहिं नहिं, यत्न करै बहु कोइ।
बरु सीचहुं नवनीत पय, नीम मधुर नहिं होइ।।
सत्य मातु पितु ज्ञान पुनि, धर्म भातृ कर मान।
क्षमा शान्ति सुत नारि क्रम, जनम सफल जग जान।।
मृत काया तजि बंधु जन, पावक देहिं लगाइ।
गात जरै सोइ विमुख पुनि, सुकृत धर्म संग जाइ।।
खल नहिं त्यागत प्रकृति निज, उम्र देत बरु खोइ।
इन्द्रायण उद्भव पकै, कबहुं मधुर नहिं होइ।।
भूत प्रयोजन शोक नहिं, आगत सुधि तजि देहिं।
वर्तमान कृत कर्म वर, सुयश मधुर फल लेहिं।।
सकल मनोरथ जीव कहं, पूर्ण कबहुं नहिं होइ।
कर्म स्वबस फल दैव रूचि, सुख सन्तोषहिं सोइ।।
पर निन्दा वाणी विरत, मधुर वचन प्रिय डोर।
कर्म एक वर जगत महं, पूज्य होत चहं ओर।।

रचनाकार- डॉ. प्रदीप दूबे
(साहित्य शिरोमणि) शिक्षक/पत्रकार
आधुनिक तकनीक से करायें प्रचार, बिजनेस बढ़ाने पर करें विचार
हमारे न्यूज पोर्टल पर करायें सस्ते दर पर प्रचार प्रसार।













